Besinin raf ömrünün uzatılması ve etraf sağlının sağlanması kapsamında yapılan çalışmalar
Uludağ Üniversitesi Yiyecek Mühendisliği Kısmı Öğretim Azası Yrd. Doç. Dr. Arzu Akpınar Bayizit, Anadolu Ajansı muhabirine yaptığı açıklamada, yiyecek sanayisinde yaygın olarak kullanılan plastik ambalajların, petrol türevi hazmedilemeyen polimerler olduğunu söyledi.
Bu mahsullerin ekolojik balansa hasar verdiğini ve üretici şirketlerin yüksek atık yönetimi sebebiyle fazla tüketme yapmasına yol açtığını dile getiren Bayizit, bundan dolayı araştırmaların yiyecek niteliğinden ödün vermeden, raf ömrünü iyileştirebilecek, düşük maliyetli ve etrafçı ambalajlar üzerine yoğunlaştığını bildirdi.
Bayizit, paketlemenin yiyecek mahsullerinin depolama ve taşınması sırasında nitelik özelliklerini gözetecek şekilde yapılması gerektiğini dile getirerek, şöyle devam etti:
”Bu kapsamda yenilebilir ambalaj mevzusunda araştırmalar giderek çoğalmaktadır. Bu ambalaj çeşidinin yüzyıllar evvelinde uygulandığı hatta Çin’de 12. asırda taze limon ve portakalların korunması emeliyle yüzeylerinin mumlandığı öğrenilmektedir. Bu kaplama, gaz alışverişini önlediği için solunumu kısıtlamakta ve daha uzun vakit mahsulün taze özelliğinin korunmasına takviyeci olmaktadır. Ayrıca, 16. asırda besinlerin yüzeyinin emeli de aynıdır. Yenilebilir ambalajlar film ve kaplamalar natürel ve biyolojik olarak geri dönüşümlü maddelerden yapıldıkları için etrafı pislemeyen ve etrafın korunmasına katkıda bulunan ambalajlar olarak belirlenebilirler.”
Yenilebilir ambalajların, aroma bileşiklerinin, antioksidanların, antimikrobiyal maddelerin, pigmentlerin, kararma tepkinlerini durduran iyonların ve vitaminlerin içerde yakalanmasını sağladığını anlatan Bayizit, şöyle konuştu:
”Oldukça ince uygulanan bu cins ambalajlar, polisakkarit, protein ve yağ gibi yüksek molekül ağırlığındaki polimerlerden yapılmaktadır. Polisakkarit film ve kaplamalardan pektin, nişasta, dekstrin ve selüloz, lipit film ve kaplamalardan asetillenmiş monogliseritler, mumlar ve yüzey etkin maddeler, protein film ve kaplamalardan ise kollajen, jelatin, buğday gluteini, darı gluteni, süt proteinleri ve soya proteinleri, yiyeceklere en çok uygulananlardır. Ambalajın nem ve oksijene dayanım faalliğinin artırılması mevzusunda destekleyici özellik gösteren bu film ve kaplamalarla raf ömrü uzatılabildiği gibi dış görünüşte parlaklık kazandırılarak mahsulün albenisi de artırılabilmektedir.”
Bayizit, gelişmiş ülkelerde meyve-sebze, su, et ve süt mahsullerinde uygulamaları bulunan yenilebilir ambalajların Türkiye’de kullanılmadığını belirterek, şunları kaydoldu:
”Bilimsel çalışmalar ivme kazanmış gidişatta. Yiyecek işletmelerinin değişik iletkenlik özelliklerine sahip, mahsul aroma ve yapısını gözeten, onları mekanik tesirlere ve mikrobiyolojik bozulmalara karşı dayanıklı yapan, toksik tesir göstermeyen ve en ehemmiyetlisi etraf lekeliliğini önleyen ucuz ve uygulaması basit olan bu paketleme sistemine geçmesi tehlikesiz yiyecek tüketiminde gereklilik haline gelmektedir.”
Artık koliyi de besiniz
